Η Αυστραλία ετοιμάζει ένα από τα πιο κρίσιμα έργα υποδομής για την υδροδότηση της περιοχής Lower Hunter, με την εγκατάσταση μεγάλων κατασκευών από σκυρόδεμα στον βυθό της θάλασσας. Το έργο αφορά τη μονάδα αφαλάτωσης στο Belmont, η οποία θα αντλεί θαλασσινό νερό από τον ωκεανό και θα το μετατρέπει σε πόσιμο.
Η θαλάσσια εισαγωγή νερού θα βρίσκεται περίπου 800 μέτρα από τη Nine Mile Beach και θα αποτελεί το πρώτο κομμάτι μιας αλυσίδας που ξεκινά μέσα στη θάλασσα και καταλήγει στη μονάδα επεξεργασίας στην ξηρά. Από εκεί, το νερό θα περνά από διαδικασία αφαλάτωσης, ώστε να αφαιρεθεί το αλάτι και να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την υδροδότηση της περιοχής.
Ένα έργο κάτω από τη θάλασσα και την παραλία
Στον βυθό θα τοποθετηθούν προκατασκευασμένες κατασκευές από σκυρόδεμα, γνωστές ως caissons, που θα σχηματίσουν τη δομή εισαγωγής του θαλασσινού νερού. Πρόκειται για μεγάλα τμήματα που κατεβαίνουν προσεκτικά στον βυθό και στερεώνονται με τη βοήθεια εξειδικευμένων συνεργείων και δυτών.
Η εισαγωγή αυτή είναι ουσιαστικά το σημείο από το οποίο θα αρχίζει το ταξίδι του θαλασσινού νερού προς τη μονάδα. Το νερό θα αντλείται από τον ωκεανό, θα περνά μέσα από αγωγό και σήραγγα κάτω από την παραλία και τον βυθό, και στη συνέχεια θα οδηγείται στις εγκαταστάσεις του Belmont για επεξεργασία.
Για τις θαλάσσιες εργασίες έχει τοποθετηθεί ειδική πλατφόρμα τύπου jack-up barge, περίπου 800 μέτρα από τη Nine Mile Beach. Η πλατφόρμα αυτή προσφέρει σταθερότητα στα συνεργεία που δουλεύουν στη θάλασσα, σε ένα σημείο όπου συνυπάρχουν παραλία, ναυσιπλοΐα, αναψυχή και θαλάσσια ζωή.
Το πιο τεχνικά απαιτητικό κομμάτι του έργου είναι η σύνδεση της θαλάσσιας εισαγωγής με τη μονάδα στην ξηρά. Για να γίνει αυτό, θα κατασκευαστεί σήραγγα κάτω από την παραλία και τον βυθό, ώστε να αποφευχθεί μια πιο άμεση και έντονη επέμβαση στην επιφάνεια της ακτής.
Με απλά λόγια, το σύστημα δεν θα «τραβά» απλώς νερό από τη θάλασσα με έναν εμφανή σωλήνα πάνω στην παραλία. Η βασική υποδομή θα βρίσκεται κάτω από την άμμο και τον βυθό, δημιουργώντας μια πιο προστατευμένη σύνδεση ανάμεσα στον ωκεανό και τη μονάδα αφαλάτωσης.
Στόχος τα 30 εκατ. λίτρα πόσιμου νερού την ημέρα
Όταν ολοκληρωθεί, το εργοστάσιο αφαλάτωσης στο Belmont αναμένεται να μπορεί να παράγει έως 30 megalitres πόσιμου νερού την ημέρα. Μεταφρασμένο σε πιο απλά νούμερα, αυτό σημαίνει 30 εκατομμύρια λίτρα ημερησίως.
Η ποσότητα αυτή αντιστοιχεί περίπου στο 15% της μέσης ημερήσιας ζήτησης της περιοχής Lower Hunter. Ο στόχος δεν είναι να αντικατασταθούν όλες οι σημερινές πηγές νερού, αλλά να προστεθεί μια ακόμη σταθερή επιλογή στο σύστημα, ειδικά σε περιόδους ξηρασίας ή μειωμένων βροχοπτώσεων.
Η αφαλάτωση θεωρείται μια λύση που μπορεί να μειώσει την εξάρτηση από φράγματα, ταμιευτήρες και βροχές. Σε μια εποχή όπου τα μοτίβα του καιρού γίνονται πιο ασταθή, τέτοια έργα αποκτούν μεγαλύτερη σημασία για περιοχές που θέλουν να ενισχύσουν την ασφάλεια της υδροδότησής τους.
Η επιλογή του Belmont δεν έγινε τυχαία. Η περιοχή βρίσκεται κοντά στη θάλασσα, κάτι απαραίτητο για μια μονάδα αφαλάτωσης, ενώ μπορεί να συνδεθεί με το υπάρχον δίκτυο ύδρευσης. Αυτό μειώνει τα εμπόδια για ένα τόσο μεγάλο έργο, που χρειάζεται και πρόσβαση στον ωκεανό και δυνατότητα διανομής του επεξεργασμένου νερού.
Η Hunter Water αναφέρει επίσης ότι η δομή εισαγωγής έχει σχεδιαστεί ώστε το νερό να μπαίνει με χαμηλή ταχύτητα, για να μειωθεί ο κίνδυνος για τη θαλάσσια ζωή. Αυτό είναι ένα κρίσιμο σημείο σε έργα αφαλάτωσης, καθώς η άντληση νερού από τον ωκεανό πρέπει να γίνεται με τρόπο που να περιορίζει όσο γίνεται τις επιπτώσεις στο οικοσύστημα.
Υπάρχει και το ζήτημα της άλμης, δηλαδή του πιο συμπυκνωμένου υπολείμματος που μένει μετά την αφαίρεση του αλατιού. Στο έργο του Belmont, η επιστροφή της στη θάλασσα προβλέπεται να γίνει μέσω υπάρχουσας θαλάσσιας εξόδου κοντινής μονάδας επεξεργασίας λυμάτων, με ελεγχόμενο τρόπο.
Το έργο αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2028 και παρουσιάζεται ως κομμάτι της στρατηγικής για μεγαλύτερη αντοχή απέναντι στην ξηρασία και τη μεταβλητότητα του κλίματος. Στην πράξη, η Αυστραλία ποντάρει σε σκυρόδεμα στον βυθό, σήραγγα κάτω από την παραλία και τεχνολογία αφαλάτωσης για να μετατρέψει το θαλασσινό νερό σε μια πιο σταθερή πηγή πόσιμου νερού.
