Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, ολοκληρώθηκε ο πρώτος κύκλος του Εργαστηρίου Δημιουργικής Γραφής στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Τρικάλων, διαρκείας δέκα συναντήσεων. Αυτό καθιστά απαραίτητο έναν απολογισμό.
Βασικοί στόχοι ήταν η συγκρότηση ενός κύκλου ανθρώπων που ενδιαφέρονται για την ποίηση και η προσέγγιση της ποιητικής τέχνης από θεωρητικής και ιστορικής πλευράς, η εξοικείωση με την ερμηνεία σε συνδυασμό με την απόπειρα συγγραφής ποιητικών κειμένων με συγκεκριμένες προδιαγραφές και, τέλος, ο αναστοχασμός για τα παραγόμενα έργα.
Η μεγάλη εκδήλωση ενδιαφέροντος οδήγησε την Δημοτική Βιβλιοθήκη στην πρόταση να οργανωθούν δύο τμήματα, πράγμα το οποίο έγινε. Από την πρώτη συνάντηση τα μέλη των δύο τμημάτων εκδήλωσαν και ανέπτυξαν χαρακτηριστικά ομάδας, με κύρια στοιχεία την συνεργασία, την ενθάρρυνση, τον σεβασμό και την ταπεινοφροσύνη, όπως αρμόζει στην τέχνη.
Οι θεματικές που αναπτύχθηκαν ήταν: Εισαγωγή στη θεωρία και στα εκφραστικά μέσα της τέχνης της ποιήσεως μέσα στην ιστορική της προοπτική με παράλληλη προσέγγιση ποιημάτων ποιητικής, προκειμένου να καταστεί αντιληπτή η προσέγγιση της έννοιας της ποίησης από σημαντικούς ποιητές. Ακολούθως, επειδή υποβλήθηκε ως ερώτημα στο πλαίσιο μιας ομάδας, τέθηκε προς διερεύνηση το θέμα αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ο όρος «γυναικεία ποίηση», μελετώντας ποιήματα ποιητριών και με την ευκαιρία εστιάζοντας παράλληλα στην κατά αντιδιαστολή προσέγγιση της παραδοσιακής και της μοντέρνας ποίησης. Στη συνέχεια οι ομάδες ασχολήθηκαν με την ποίηση του Γ. Σεφέρη, του Ο. Ελύτη, του Γ. Ρίτσου, ενώ την ποιητική του Κ.Π. Καβάφη (η οποία είχε μελετηθεί και στο πλαίσιο της ποίησης ποιητικής) και του Μ. Αναγνωστάκη την προσέγγισαν μέσω του ζητήματος της διακειμενικότητας. Ιδιαίτερη θέση έλαβε το ερώτημα, αν όντως «ποιητικότητα είναι αυτό που χάνεται κατά τη μετάφραση», με παράδειγμα ένα σατιρικό ποίημα του Γερμανού ποιητή Christian Morgenstern, του οποίου το χιούμορ θα παρέμενε στα όρια της πρωτότυπης γλώσσας, αν ένα μέλος του εργαστηρίου δεν ανασυνέθετε το ποίημα στα ελληνικά, με εργαλείο την ευρυμάθεια, την φαντασία και την ευαισθησία. Η τελευταία αναφορά αποτελεί γέφυρα προς το δεύτερο σκέλος των εργασιών, την δημιουργική γραφή. Τα μέλη ασκήθηκαν στη σύνθεση ποιημάτων, είτε στο πρότυπο της τεχνικής ποιημάτων των ποιητών που μελετήσαμε είτε με θέματα που απασχόλησαν εκείνους τους ποιητές και ελεύθερο ύφος. Τα έργα των μελών, άλλα σε παραδοσιακή στιχουργική και άλλα σε απελευθερωμένο ή ελεύθερο στίχο, χαρακτηρίζονται από συγκινητική αυθεντικότητα, στοχαστικό και συναισθηματικό βάθος, καθώς και εκφραστική πρωτοτυπία, με αποκορύφωση στίχους ή ολόκληρα ποιήματα υψηλής στάθμης.
Ένα σημαντικό στοιχείο του απολογισμού είναι ότι η τέχνη, ιδιαιτέρως κατά την προσπάθεια της δημιουργικής της προσέγγισης, με συνδυασμό συλλογικής και ατομικής εργασίας, πρόσφερε γνώση, εμπειρία και δεξιότητες, λειτουργώντας συνάμα λυτρωτικά, με γέλια και με δάκρυα, μέσα από τα οποία ενωθήκαμε σε κοινότητα με σημείο αναφοράς την ποίηση.
Τίποτε όμως από τα παραπάνω δεν θα ήταν εφικτό, δίχως την καταλυτική λειτουργία της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Τρικάλων, χωρίς τον καλαίσθητο φιλόξενο χώρο των εβδομαδιαίων συναντήσεων, τα βιβλία της, την θαλπωρή τής συμπεριφοράς και την συγκινητική δοτικότητα του προσωπικού της. Αυτό δείχνει πόσο σημαντικός και πολύπλευρος είναι ο ρόλος μιας Δημοτικής Βιβλιοθήκης, πόσο διαμορφωτική της κοινωνίας η προσφορά της και πόσο αναγκαίο να λειτουργεί καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, για να εξυπηρετεί όλες τις κατηγορίες του κοινού και των δράσεων φιλαναγνωσίας.
Αγαθοκλής Αζέλης
