Ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΟΠΑΘΕΙΕΣ ιδρύθηκε το 2022 και εκπροσωπεί θεσμικά και σε πανελλαδικό επίπεδο το σύνολο των πασχόντων από καρδιαγγειακά νοσήματα, μία κατηγορία η οποία περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό υπο-ομάδων. Αποτελεί ενεργό μέλος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ), της Ελληνικής Ομοσπονδίας Συλλόγων Σπανίων Παθήσεων – Νοσημάτων, του Global Heart Hub, του World Heart Federation, του Global ARCH, της EURORDIS, του Rare Diseases International, του NCD Alliance, του Mended Hearts Europe, του World Patients’ Alliance, του Childrens’ Heart Link κ.ά. Αποτελεί φορέα επίσημα αναγνωρισμένο και σχετικά πιστοποιημένο από την ελληνική Πολιτεία καθώς και το μόνο αυτή τη στιγμή πανελλήνιο όργανο εκπροσώπησης του πολυπληθέστατου χώρου των καρδιαγγειακών παθήσεων, βάσει νομίμως εγκριθέντος Καταστατικού.
Όπως γνωρίζετε, έχουμε επανειλημμένως απευθυνθεί στα αρμόδια θεσμικά όργανα της κυβέρνησης, την οποία και εκπροσωπείτε στο συγκεκριμένο πεδίο, προβάλλοντας δίκαιες και εύλογες διεκδικήσεις, η διευθέτηση των οποίων θα συμβάλει καθοριστικά στη βελτίωση της δύσκολης καθημερινότητας την οποία αντιμετωπίζει η μέγιστη πλειοψηφία των συμπασχόντων μας αλλά και των χρονίως πασχόντων και των ατόμων με αναπηρία κάθε κατηγορίας. Στο πλαίσιο αυτό, και καθώς πλησιάζει ο εορτασμός της 3ης Δεκεμβρίου, της Παγκόσμιας Ημέρας για τα άτομα με αναπηρία και χρόνιες παθήσεις, κρίνουμε σκόπιμο αλλά και επιβεβλημένο να σας παρουσιάσουμε συνοπτικά θέματα κομβικά για εμάς, να ζητήσουμε γενναίες αποφάσεις για την επίλυσή τους αλλά να ζητήσουμε και μία επίσημη συνάντηση αντιπροσωπείας μας μαζί σας ώστε να αποκτήστε μία περισσότερο ολοκληρωμένη εικόνα για τον πολυπληθέστατο και εξαιρετικά ευαίσθητο χώρο μας.
Ειδικότερα, προτεραιοποιούμε τα παρακάτω ζητήματα τα οποία χρήζουν αντικειμενικά άμεσης αντιμετώπισης:
Α. Πάγιο αίτημα από την πρώτη στιγμή που στην Ελλάδα εμφανίστηκαν σωματεία εκπροσώπησης των συμπασχόντων μας αποτελεί η εισαγωγή νομοθετικής ρύθμισης για την προσθήκη των πασχόντων από συγγενείς (εκ γενετής) σοβαρές καρδιοπάθειες (με Ποσοστό Αναπηρίας άνω του 67% ) στις ευεργετικές διατάξεις τον ν. 612/1977 και του ΠΔ 109/2007, για τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα αντίστοιχα, βάσει των οποίων οι υπαγόμενοι, λόγω των σοβαρότατων προβλημάτων υγείας αλλά και επαγγελματικής αποκατάστασης που αντιμετωπίζουν, συνταξιοδοτούνται με 15ετή πραγματική υπηρεσία και πλασματική 35ετία λαμβάνοντας πλήρη σύνταξη γήρατος. Το νομοθετικό πλαίσιο έχει τροποποιηθεί επανειλημμένως και αρκετές νέες παθήσεις –και δικαίως- έχουν προστεθεί.
Β. Άμεση και όχι σταδιακή κατάργηση της προσωπικής διαφοράς από 1/1/2026 για όλες τις συντάξεις αναπηρίας. Η επαχθής μνημονιακή διάταξη επιβάρυνε μέχρι σήμερα τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα.
Γ. Απόδοση του συνόλου της εθνικής σύνταξης στους συνταξιούχους αναπηρίας με ποσοστά αναπηρίας 50% και άνω και όχι κλιμακωτά ως ισχύει σήμερα. Η μέση αναπηρική σύνταξη κινείται πέριξ των 400 – 450 ευρώ, σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα, και το προτεινόμενο μέτρο θα συνέβαλλε έστω και ελαφρώς στην αύξησή τους για μεγάλο αριθμό συνταξιούχων.
Δ. Αποσύνδεση της εργασιακής κατάστασης του χρόνιου ασθενή από την επιδοματική πολιτική της κυβέρνησης. Είναι γνωστό ότι μεγάλος αριθμός συμπασχόντων μας, δικαιούχων του επιδόματος βαριάς αναπηρίας, το οποίο παραμένει καθηλωμένο στο ποσό των 338 ευρώ/μήνα, βλέπουν το επίδομά τους να διακόπτεται οριστικά στην περίπτωση που αυτοί εργάζονται ή με κάποιον τρόπο συνταξιοδοτούνται, ασχέτως του ύψους των αμοιβών, της εργασιακής σχέσης κ.τ.λ. Τούτο συνιστά καθεστώς όχι μόνον άδικο αλλά και ανεδαφικό και παράλογο, καθώς το κόστος της χρόνιας πάθησης και της εξ αυτής προκαλούμενης αναπηρίας είναι δυσθεώρητο (κυρίως όσον αφορά την ιατροφαρμακευτική δαπάνη αλλά όχι μόνον), κόστος το οποίο εν μέρει μόνον καλύπτεται από τα παρεχόμενα επιδόματα. Επίσης δυστυχώς για κάποιους καρδιοπαθείς λειτουργεί και ως αντικίνητρο για την εύρεση εργασίας ή ενίοτε και για τη δήλωση αυτής, κάτι το οποίο προσδίδει εξόχως αντιπαραγωγικό χαρακτήρα συν τοις άλλοις στην ισχύουσα διάταξη.
Ε. Ειδικό καθεστώς για την εξαγορά πλασματικών ετών για την έκδοση σύναξης γήρατος από χρονίως πάσχοντες με ποσοστό αναπηρίας τουλάχιστον 67%. Είναι πέραν πάσης λογικής ασθενείς αντιμετωπίζοντες ανίατες και σοβαρές παθήσεις οι οποίες πρακτικά καθιστούν αδύνατη ή εξαιρετικά προβληματική τη συνέχιση του εργασιακού τους βίου μετά από κάποια χρονική στιγμή να τυγχάνουν της αυτής ακριβώς μεταχείρισης από την Πολιτεία με καθόλα υγιή άτομα. Έχουμε ήδη καταθέσει σχετικές προτάσεις πολύ συγκεκριμένες.
Στ. Επαναφορά του καθεστώτος το οποίο ίσχυε επί δεκαετίες και αφορούσε την επιχορήγηση μέσω της ΔΥΠΑ (πρώην ΟΑΕΔ) των αναπηρικών σωματείων για την πρόσληψη προσωπικού για ορισμένο χρονικό διάστημα. Το σχετικό πρόγραμμα, εάν υπάρχει αξεπέραστο κώλυμα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα μπορούσε να υλοποιηθεί από εθνικούς πόρους και μόνον για άτομα με ποσοστό αναπηρίας άνω του 50%, αναγνωρίζοντας έτσι ότι κυρίως τα πρωτοβάθμια σωματεία του χώρου, παρά τα όσα προσφέρουν υποκαθιστώντας συχνά το ρόλο του Κράτους, δεν τυγχάνουν της οφειλόμενης στήριξης.
Ζ. Επέκταση του καθεστώτος το οποίο ισχύει για τους εργαζόμενους συνταξιούχους του ιδιωτικού τομέα και σε αυτούς του δημοσίου τομέα, καθώς πρόκειται για αδικαιολόγητη διάκριση που στερεί πολλούς καρδιοπαθείς συνταξιούχους του Δημοσίου τη σχετική δυνατότητα, με το αυτό πάντοτε σκεπτικό.
Αξιότιμη κυρία Υπουργέ,
Θεωρούμε ότι ως εκ του πολύ σημαντικού θεσμικού σας ρόλου θα ήταν χρήσιμο, εάν όχι επιβεβλημένο, να μας συναντήσετε ώστε εκ του σύνεγγυς και διά ζώσης να αποκτήσετε μία άμεση επαφή με έναν φορέα, που, μεταξύ και άλλων αντίστοιχων, εκπροσωπεί επισήμως το 15% σχεδόν του ελληνικού πληθυσμού (παραπέμπουμε σε ευρωπαϊκές και διεθνείς στατιστικές γνωστές σε όλους).
