Αγρότης στην Ισπανία καλλιέργησε ντομάτες του 1916: Πώς κατάφερε να βρει τον σπόρο τους

Σε μια εποχή όπου η γεωργία δίνει προτεραιότητα στη μαζική παραγωγή, ένας αγρότης στην Ισπανία κατάφερε να κοιτάξει στο παρελθόν για να ανακτήσει κάτι σχεδόν ξεχασμένο: την αυθεντική γεύση της ντομάτας.

Ο Εμίλιο Μεντίνα, που συνδέεται με την αγροτική περιοχή της Σόρια, κατάφερε να καλλιεργήσει μια ποικιλία που είχε καταγραφεί το 1916, από παλιούς σπόρους που διασώθηκαν και φροντίστηκαν για χρόνια.

Η διαδικασία, όπως εξήγησε στην εκπομπή «Poniendo las Calles» του COPE, δεν έχει τίποτα βιομηχανικό. Βασίζεται σε έναν παραδοσιακό κύκλο: σπορά, επιλογή των καλύτερων φυτών και ξανά αποθήκευση των σπόρων τους. Μια υπομονετική μέθοδος, η οποία γενιά με τη γενιά, επιτρέπει τη διατήρηση ποικιλιών που είχαν εξαφανιστεί από τις εμπορικές καλλιέργειες.

Το αποτέλεσμα, όπως ο ίδιος εξηγεί, είναι εντυπωσιακό: «Θα είναι πρακτικά πολύ, πολύ παρόμοιο, με την ίδια γεύση με εκείνη την ντομάτα που έτρωγαν οι πρόγονοί μας εκείνα τα χρόνια». Μια δήλωση που αμφισβητεί την ιδέα ότι η αγροτική εξέλιξη βελτιώνει πάντα το προϊόν.

Πώς ανέκτησε τους σπόρους

Πίσω από αυτό το εύρημα δεν υπάρχει τύχη, αλλά εργασία ετών. Ο Μεντίνα έχει δημιουργήσει τη δική του τράπεζα σπόρων, με περισσότερες από χίλιες ποικιλίες, που σε πολλές περιπτώσεις προέρχονται από ηλικιωμένους αγρότες οι οποίοι τις διατηρούσαν σε σπίτια, αποθήκες ή σοφίτες.

Αντί να τις κρατά ως μουσειακά αντικείμενα, τις καλλιεργεί τακτικά για να τις διατηρεί ζωντανές. Χρησιμοποιεί ακόμη και παραδοσιακές τεχνικές για τη βλάστηση, δημιουργώντας θερμότητα από το έδαφος για να επιταχύνει τη διαδικασία πριν τις προσαρμόσει στο εξωτερικό περιβάλλον.

Περισσότερη γεύση και αντοχή

Αυτές οι παλιές ποικιλίες δεν ξεχωρίζουν μόνο για τη γεύση τους. Είναι επίσης καλύτερα προσαρμοσμένες στο περιβάλλον. Έχουν εξελιχθεί επί δεκαετίες σε τοπικές συνθήκες, κάτι που τις κάνει πιο ανθεκτικές στην ξηρασία, στη ζέστη και σε δύσκολα εδάφη.

Σε αντίθεση με τις εμπορικές ντομάτες -που επιλέγονται για να αντέχουν στη μεταφορά και την αποθήκευση- αυτές διατηρούν τη δική τους ταυτότητα. «Δεν έχουν απολύτως καμία σχέση. Είναι άλλη κατηγορία», τονίζει ο αγρότης.