Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς ότι η ιδέα για τη δημιουργία του café bar Arco επί της Παπακυριαζή στην Πλατεία Ταχυδρομείου γεννήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στον Οδυσσέα Λύτρα και του συνεργάτες του και αφορούσε ένα καφέ…
«Είχαμε ακόμη την Βεγγέρα, το γνωστό μπαρ στο νεοκλασικό κτίριο, όταν μας μπήκε η ιδέα να δημιουργήσουμε ένα μαγαζί για τον καφέ εσπρέσο στη Λάρισα. Ήταν στις αρχές του 1990 που ο εσπρέσο άρχισε να αποκτά μεγάλη δημοφιλία στην Αθήνα κυρίως, αλλά και στη Θεσσαλονίκη. Μέχρι τότε όλοι πίναμε φραπέ και ο espresso στην Ελλάδα ήταν υπόθεση μιας περιορισμένης ομάδας ανθρώπων, σε στέκια καλλιτεχνών, κοσμικών και διανοούμενων που ακολουθούσαν την ιταλική συνήθεια στον καφέ. Είναι εντυπωσιακό το πόσο καθυστέρησε να γίνει μόδα ο εσπρέσο, αν και πρωτοεμφανίστηκε προς τα τέλη της δεκαετίας του ΄50 στην Αθήνα στο καφέ «Μπραζίλιαν», στην οδό Βουκουρεστίου, με τους προοριζόμενους πάγκους για όρθιους…».
Ρεπορτάζ: Εύη Μποτσαροπούλου
Το Arco λοιπόν, δημιουργήθηκε το 1994 ως ένα από τα πρώτα, αν όχι το πρώτο all day café bar στη Λάρισα που έκανε μόδα τον καφέ εσπρέσο σε όλες τις εκδοχές του και προσέλκυσε τους Λαρισαίους εσπρεσάδες που οι περισσότεροι είχαν σπουδάσει και ζήσει στην Ιταλία και πήγαιναν στο Arco για ένα γρήγορο πρωινό εσπρέσο του τετάρτου. «Η κατανάλωση στον καφέ ήταν τεράστια… μπορεί να σερβίραμε και 2000 καφέδες την ημέρα· σερβίραμε και σνακς και ήμασταν από τους πρώτους στη Λάρισα που δημιουργήσαμε την έννοια του all day café bar που κυριαρχεί στα περισσότερα μαγαζιά σήμερα» λέει χαρακτηριστικά ο Οδυσσέας Λύτρας επισημαίνοντας ότι τεράστιο ρόλο στην επιτυχία του έπαιξε το design της αρχιτεκτονικής οπτικής του Δημήτρη Τσίτσου που δημιούργησε ένα χώρο σύγχρονο και ταυτόχρονα πολυτελή με νέα υλικά και λάμψεις χρυσού.
Βέβαια, οι περισσότεροι Λαρισαίοι έχουν συνδυάσει το Arco και με το αλκοόλ, τα πάρτι, τα ειδικά happenings, το κέφι και τον συνωστισμό…
Η κατανάλωση ποτών ξεκινούσε από το μεσημέρι και έφτανε πολύ συχνά μέχρι τα ξημερώματα όπου η πρωινή βάρδια ερχόταν να δουλέψει και πετύχαινε ακόμη τη βραδινή. Αλλά μία από τις πρωτοπορίες τους Arco που κρατάει μέχρι σήμερα, είναι τα κυριακάτικα μεσημεριανά πάρτι με ελληνική μουσική που γινόταν χαμός.
Ήταν η εποχή που προσπαθούσες να κλείσεις τραπέζι στον υπερυψωμένο διάδρομο αριστερά του μπαρ για να εξασφαλίσεις το χώρο σου στο μαγαζί, να είσαι εκεί όταν ο Οδυσσέας θα κουνούσε το γωνιακό φωτιστικό πάνω από το μπαρ που ήταν το σύνθημα για να ξεκινήσει το πάρτι…
Οι σημερινοί σαρανταπεντάρηδες και άνω, φυσικά και θυμούνται τις εξτραβαγκάντσα εμφανίσεις του Οδυσσέα, ο οποίος εκείνη την περίοδο κυκλοφορούσε ανάμεσα στο κόσμο και τον ξεσήκωνε… «με έφτιαχνε που έβλεπα τον κόσμο να διασκεδάζει, πάντα πίστευα στην οικειότητα με τον πελάτη… άλλωστε όλο αυτό δεν ήταν δουλειά, ήταν τρόπος ζωής για μας…» λέει χαρακτηριστικά.
Από το 1998-1999 και μετά που ο Οδυσσέας άνοιξε το Baby Boom και μετά το Kika, τα περίφημα club στην οδό Φαρσάλων, δημιουργήθηκε μια νέα ιεροτελεστία στην πόλη που ξεκινούσε μετά το Πάσχα… Έβγαινες για ποτό στο κέντρο, στην Ταχυδρομείου που το Arco την είχε μετατρέψει σε hot spot της λαρισαϊκής νύχτας, και από τις δώδεκα άρχισε η εκκένωση του κέντρου, όπου πραγματικά μέχρι τη μιάμιση η Πλατεία Ταχυδρομείου άδειαζε εντελώς γιατί όλοι μεταφέρονταν στα clubs.
Εκεί γίνανε και οι πρώτες επιδείξεις μόδας στο κέντρο, όπου στηνόταν πασαρέλες στον πεζόδρομο και έμπαιναν και μέσα στο μαγαζί, τις οποίες περπατούσαν η Νόνη Δούνια, η Ρέα Τουρτουτζή, η Γωγώ Μαστροκώστα και άλλα μοντέλα της δεκαετίας του ’90 και του μιλένιουμ φορώντας ρούχα και παπούτσια και αξεσουάρ της τοπικής αγοράς.
Κάποιοι Λαρισαίοι δε, θα έχουν στη κατοχή τους και τα επετειακά cd που έβγαζε το Arco με τις μουσικές του… Arco 1,2 και 3.
