Το Πουρνάρι απλώνεται ήσυχα στους δυτικούς πρόποδες της Όσσας, λίγο πιο πάνω από τον θεσσαλικό κάμπο και δίπλα στο Συκούριο. Σε υψόμετρο χαμηλό, προστατευμένο, το χωριό μοιάζει να ακουμπά στο βουνό χωρίς να το βαραίνει σαν να ζητά από αυτό σκιά, νερό και μνήμη. Από εδώ, η Λάρισα δεν είναι μακριά, μα ο ρυθμός της ζωής αλλάζει γίνεται πιο αργός, πιο γήινος.
Το όνομα του χωριού σήμερα είναι ελληνικό και φυσικό, όπως το τοπίο του. Πουρνάρι, από το ανθεκτικό δέντρο που ριζώνει βαθιά και αντέχει στον χρόνο. Πριν από έναν αιώνα όμως, το χωριό λεγόταν Ιλεντσελού και είχε διαφορετική όψη. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας υπήρξε τουρκοχώρι, και η αλλαγή του ονόματος το 1912 σήμανε και μια νέα ταυτότητα. Όχι διαγραφή του παρελθόντος, αλλά μετάβαση σε ένα παρόν που συνεχίζει.
Κι αν το ιστορικό παρελθόν είναι σημαντικό, το βάθος του τόπου πηγαίνει πολύ πιο πίσω. Στη θέση Μαγούλα Μπουρνάμπασι, λίγο έξω από το χωριό, η γη αποκάλυψε έναν σημαντικό μυκηναϊκό οικισμό. Εκεί, ανάμεσα σε λίθινους τοίχους και όστρακα, φαίνεται πως άνθρωποι έζησαν, δούλεψαν και οργάνωσαν τη ζωή τους αιώνες πριν. Δεν είναι χώρος επισκέψιμος με την έννοια του θεάματος είναι χώρος σιωπής, που θυμίζει ότι ο τόπος κατοικείται πολύ πριν αποκτήσει όνομα.
Το σημερινό Πουρνάρι είναι χωριό ζωντανό. Με περισσότερους από πεντακόσιους κατοίκους, έχει καθημερινότητα, σχολικές φωνές, καφενεία, συλλόγους. Η εκκλησία του Αγίου Βασιλείου στέκει ως σημείο αναφοράς, όχι μόνο θρησκευτικό αλλά και κοινωνικό. Και λίγο πιο πέρα, στη βορειοανατολική άκρη του χωριού, το Πλατανόρεμα προσφέρει ανάσα. Ένας τόπος νερού και σκιάς, αγαπημένος για περίπατο, πικ-νικ και ξεκούραση, μια μικρή όαση φύσης που δείχνει πόσο κοντά μπορεί να είναι η γαλήνη.
Ο αθλητισμός βρίσκει κι εδώ τη θέση του. Η Αναγέννηση Πουρναρίου δεν είναι απλώς ποδοσφαιρική ομάδα είναι συνέχεια μιας συλλογικής ανάγκης για συνύπαρξη, συμμετοχή, κοινό στόχο. Όπως σε κάθε χωριό, το γήπεδο γίνεται τόπος συνάντησης και μνήμης.
Το Πουρνάρι δεν διεκδικεί εντυπώσεις. Δεν στηρίζεται στο παρελθόν του για να υπάρξει, ούτε το ξεχνά. Στέκει ανάμεσα στο βουνό και τον κάμπο, ανάμεσα σε αρχαία στρώματα και σύγχρονες ζωές, και κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα να ριζώνει. Όπως το δέντρο που του έδωσε το όνομά του.
ΠΗΓΗ: Σκιές και Ψίθυροι
