Η Μαγούλα έστησε το σπιτικό της πάνω στη γη που ονομάστηκε από μία μαγούλα έναν μικρό λόφο που βάσταξε την αρχή της ιστορίας της. Καρπός της μετακίνησης κατοίκων από τις τοποθεσίες Παλιά Μαγούλα και Παλιοσκιά, κουβαλάει μέσα της το μίγμα των δρόμων. Ανθρώπων που ήρθαν από τα Χάσια, από τα Τρίκαλα, από τα άγρια Γιάννενα, φτιάχνοντας έναν ιστό από φωνές, βλέμματα και όνειρα. Ο πληθυσμός της, μόλις μερικές εκατοντάδες ψυχές, αλλά με καρδιά γεμάτη.
Οι άνθρωποί της είναι άνθρωποι της γης και της εργασίας. Καλλιεργούν καπνά, φροντίζουν ζωές, στήνουν επιχειρήσεις, δημιουργούν με τα χέρια και την υπομονή τους έναν μικρό παράδεισο στον κάμπο. Δίπλα στις καλλιέργειες, ο μόχθος παίρνει μορφή σε εργοστάσια ξυλείας, εξαγωγικές μονάδες καρυδιών, βιοτεχνίες ρούχων. Η Μαγούλα κινείται ανάμεσα στη φύση και την επιχειρηματικότητα, με την αυτάρκεια που φανερώνει αθόρυβα πόσο πλούσιος μπορεί να είναι ένας μικρός τόπος.
Και αν τα σπίτια του χωριού έχουν πολλά και διάφορα χρώματα είναι γιατί εκεί οι τοίχοι δεν είναι τοίχοι καθημερινοί. Είναι καμβάδες ζωής. Στη Μαγούλα η καθημερινότητα βάφεται με χρώμα, και τα γειτονικά παιδικά γέλια ενώνονται με τις φωνές των γερόντων που θυμούνται ιστορίες κάτω από την ιστορική ακακία των 500 χρόνων. Εκεί, στην πλατεία, δεσπόζει και ο ναός του Αγίου Γεωργίου φύλακας και ευχή για όλους τους Μαγουλιώτες.
Η Μαγούλα έχει και φλέβα από πέτρα. Πέτρινα πηγάδια που ακόμα φέρνουν νερό, ένα πέτρινο γεφύρι που ενώνει την καρδιά της με την Αμουριώτισσα γη. Το υδραγωγείο το υψηλότερο του Δήμου Ελασσόνας ορθώνεται σαν φρουρός του νερού που δίνει ζωή. Αλλά η μνήμη του χωριού τιμάται και στο μνημείο πεσόντων, εκεί όπου τα ονόματα χαράχτηκαν για να μη σβήσει η θυσία τους.
Στη Μαγούλα έχουν ψυχή και τραγούδι. Ο Μορφωτικός Εκπολιτιστικός Σύλλογος Ο Άγιος Γεώργιος κρατάει ζωντανές τις παραδόσεις με το έθιμο των Λουκατσαριών την Πρωτοχρονιά, τις χοροεσπερίδες του καλοκαιριού, οι ιστορίες, ο χορός και το τραγούδι. Όλα τα παραπάνω, είδωλα του χθες και ανάσα του σήμερα, καλούν τους Μαγουλιώτες να επιστρέψουν, και τους ξένους να γνωρίσουν.
Όποιος περπατήσει στη Μαγούλα, νιώθει πως το χώμα τραγουδά. Πως κάθε βήμα είναι μια επιστροφή σε κάτι που χάθηκε, αλλά δεν έσβησε. Κι αυτός ο μικρός οικισμός, με τα χρώματα, τα γέλια, τα πηγάδια, τις ακακίες και τη γη του, δεν είναι απλώς ένα χωριό στον χάρτη. Είναι ένας τόπος που γεννά ιστορίες και φυλάει μέσα του ό,τι πιο ελληνικό, ό,τι πιο αληθινό, ό,τι πιο ανθρώπινο.
Η Μαγούλα είναι η πολύχρωμη ανάσα τής Ελασσόνας. Μια ματιά στο χθες, μια καρδιά για το σήμερα, ένα τραγούδι για το αύριο.
ΠΗΓΗ: Σκιές και Ψίθυροι
