Μερικοί από εμάς είναι πιο ευαίσθητοι στο γαργαλητό από τους άλλους, αλλά σχεδόν όλοι αδυνατούμε να γαργαλήσουμε τον εαυτό μας. Γιατί όμως; Η απάντηση συνδέεται με το πώς βλέπουμε και το πώς αντιλαμβανόμαστε την κίνηση.
Για να ανακαλύψουμε γιατί δεν μπορούμε να γαργαλήσουμε τον εαυτό μας, θα πρέπει να εξετάσουμε πρώτα ένα άλλο φαινόμενο: Κλείστε το ένα μάτι και στη συνέχεια πιέστε προσεκτικά στην άκρη το ανοιχτό μάτι σας, μετακινώντας το βολβό του ματιού από άκρη σε άκρη. Θα πρέπει να βλέπετε σαν να κινείται ο κόσμος γύρω σας, ακόμη κι αν ξέρετε ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει – ίσως νιώσετε ακόμη και μια μικρή ναυτία.
Κατεβάστε το χέρι σας και κοιτάξτε και πάλι δεξιά-αριστερά : Το μάτι σας κινείται με παρόμοιο τρόπο όπως πριν που το πιέζατε, αλλά ο κόσμος παραμένει σταθερός. Είναι σαφές ότι οι οπτικές πληροφορίες που συγκεντρώνονται από το μάτι είναι οι ίδιες και στις δύο περιπτώσεις, αλλά η αντίληψή σας για το πώς κινούνται τα πράγματα γίνεται λανθασμένη μόνο όταν πιέζετε το μάτι σας.
Αυτό συμβαίνει επειδή όταν μετακινούμε τα μάτια μας, ο εγκέφαλος στέλνει κινητικές εντολές στους μύες των ματιών και, ταυτόχρονα, ένα «εξερχόμενο αντίγραφο κίνησης» των εντολών που αποστέλλονται στο οπτικό σύστημα, έτσι ώστε να μπορεί να προβλέψει τις αισθητηριακές συνέπειες της κίνησης. Αυτό επιτρέπει στο οπτικό σύστημα να αντισταθμίσει τις αλλαγές στον αμφιβληστροειδή μας λόγω της κίνησης του βολβού των ματιών και στον εγκέφαλό μας να γνωρίζει ότι οι αλλαγές στην εικόνα οφείλονται στην κίνηση των ματιών και όχι των αντικειμένων που βλέπουμε.
Όμως όταν πιέσατε το μάτι σας, δεν υπήρξε πρόβλεψη για κάτι τέτοιο και έτσι δεν έγινε καμία αντιστάθμιση, με αποτέλεσμα την παράξενη αίσθηση κίνησης.
Όταν προσπαθούμε να γαργαλήσουμε τον εαυτό μας, το κινητικό σύστημα δημιουργεί επίσης ένα εξερχόμενο αντίγραφο κίνησης, που επιτρέπει στον εγκέφαλο να προβλέψει τις αισθητηριακές συνέπειες του κινήματος. Επειδή η αίσθηση στην πατούσα σας, για παράδειγμα, προβλέπεται με ακρίβεια, η εμπειρία που προκύπτει είναι λιγότερο έντονη από ό, τι όταν είναι κάποιος άλλος που σας γαργαλάει.
Υπάρχουν τρόποι, ωστόσο, για να γαργαλήσετε τον εαυτό σας, αλλά απαιτούν εξοπλισμό. Έρευνα με επικεφαλής τη Sarah-Jayne Blakemore, καθηγήτρια γνωστικής νευροεπιστήμης στο University College του Λονδίνου, χρησιμοποίησαν ένα ρομπότ, του οποίου ο ένας βραχίονας μπορούσε να κινηθεί από τους συμμετέχοντες με ένα χέρι. Αυτή η κίνηση μεταφερόταν στο δεύτερο βραχίονα του ρομπότ, ο οποίος είχε ένα κομμάτι μαλακού υλικού στην άκρη, δίνοντας την αίσθηση χαδιού στην παλάμη του άλλου χεριού των συμμετεχόντων.
Όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να γαργαλήσουν τον εαυτό τους με αυτό τον τρόπο, δεν βαθμολογήσουν την αίσθηση ως πολύ… γαργαλιστική. Ωστόσο, όταν η κίνηση του ρομπότ είχε μια μικρή καθυστέρηση (100-300 χιλιοστά του δευτερολέπτου), ένιωσαν πολύ περισσότερο το γαργαλητό: Η μικρή χρονική καθυστέρηση ήταν αρκετή για να ακυρώσει τη δυνατότητα του εγκεφάλου να προβλέψει τις συνέπειες της δράσης.
Όμως υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που μπορούν να γαργαλήσουν τον εαυτό τους, χωρίς χρονική καθυστέρηση – οι άνθρωποι με σχιζοφρένεια που πάσχουν από παραληρητικές ιδέες ελέγχου: οι πάσχοντες αισθάνονται ότι οι ενέργειες (ή μερικές φορές οι σκέψεις τους) δεν είναι δικές τους ή ότι δημιουργούνται για αυτούς από κάποια ξένη δύναμη. Σύμφωνα με τις τρέχουσες αντιλήψεις στην ψυχιατρική και την ψυχολογία, οι παθήσεις αυτές προκύπτουν από βλάβη στο μηχανισμό που συγκρίνει το εξερχόμενο αντίγραφο κίνησης με τις αισθητηριακές συνέπειες της δράσης.
πηγή : http://www.iatrikanews.gr/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5-%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF/
